Terapija zavisnika je složen proces. Postoje brojni terapijski pristupi koji uključuju različite biološke, psihološke i socijalne faktore. Tokom dugogodišnjeg rada sa zavisnicima zapazio sam posebnu važnost nekih činilaca-oslonaca u lečenju. Klijent, farmakoterapija, porodična i socijalna mreža kao i terapijski tim sa strukturisanim terapijskim programom su u neprekidnoj interakciji i imaju promenljiv značaj u zavisnosti od pojedinih faza lečenja.

  1. Klijent (pacijent) je osnovni oslonac u lečenju. Poznato je da zavisnik nema motivaciju, ili je ona minimalna i nedovoljna za ostvarivanje osnovnog cilja
  • održavanje apstinencije, kao i poboljšanje porodičnog, profesionalnog i soci- jalnog funkcionisanja. U kliničkoj praksi gotovo svi pacijenti, čak i u najtežoj fazi, ističu svoju volju da istraju u lečenju. Iako je ona realno nedovoljna, iskusni kliničar mora da računa na nju, da je uvaži i, zajedno sa pacijentom, dalje raz- vija. Uspeh u lečenju i kod najteže zavisnosti predstavlja upravo kontinuirano jačanje volje pacijenta koja je trajni (doživotni) oslonac u lečenju.
  1. Farmakoterapija je neophodna radi tretmana apstinencijalnog sindroma, kao i brojnih psiholoških, psihijatrijskih i somatskih posledica bolesti zavisnos- ti. Vrsta i dužina terapije je individualno specifična i ona nije trajni oslonac u lečenju svih
  2. Porodična i socijalna mreža. Pored klijenta, njegove volje i motivacije, porodična i socijalna mreža su trajni (doživotni) oslonci u lečenju. Postoje specifične terapijske metode rada sa porodičnom i socijalnom mrežom, kao i porodična terapija.
  3. Terapijski tim – strukturisani terapijski program. Multidisciplinarni tera- pijski tim predstavlja značajan, ali privremeni, terapijski oslonac koji dijagnos- tikuje i vodi čitav terapijski proces dovoljno dugo, dok pacijent i porodica ne preduzmu odgovornost za promenu i poboljšanje kvaliteta života.

Svi ovi faktori – oslonci su u uzajamnoj interakciji, pri čemu se težište prebacuje sa jednog na drugi u kontekstu terapijskog procesa i promena koje se tokom vremena događaju (apstinencija, recidiv i dr). Bolesti zavisnosti spadaju u grupu bolesti koje mogu ponovo da se vrate, ali je potrebno znati da je proces promene diskontinuiran ili skokovit. To  znači da mnogi pacijenti posle brojnih recidiva  i neuspeha mogu da postignu takav stepen motivacije i uvida koji obezbeđuje uspostavljanje trajne apstinencije. Zbog toga treba uvek iznova pružiti podršku pacijentu, bez obzira na prethodne neuspehe u lečenju.